„Odkąd byłem dzieckiem, miałem w sobie wyrwę.
Odkąd byłem dzieckiem, czułem w sobie żal. 
Kochałem to, co mi umykało, 
żałowałem tego, co jeszcze nie zdążyło zniknąć.” 

Otchłań bez dna. Otwór, który prowadzi w głąb ludzkiej psychiki poprzez różne oblicza żałoby. Ściąga człowieka w próżnię, która go pożera, z której wyłania się to, co wydawało się utracone. Spektakl ten jest wizualną i głosową refleksją nad ludzkim cierpieniem. Otwiera przed widzami czeluść wypełnioną niepokojem. To opowieść o pustce w każdym z nas, lawirująca między świadomością a podświadomością. To krok w nicość, która rezonuje w próżni.

“Since I was a child there was this hole inside of me.
Since I was a child I was grieving –
loving that which has slipped from view
and grieving that which has not yet done so.” 

A hole, bottomless. It leads down into the depths of the human psyche, past different faces of grief. Leads down into a void that devours, a void from which springs what was thought lost. The visual and vocal reflection of human distress opens the abyss to the appearances of the uncanny. A story between the conscious and the unconscious about the empty spaces in us. A step into nothingness to resonate with the void.